Wilma Paalman Solo
Het begon allemaal met Marti Webb, die zo hard het lied ‘Take that look of your face’ kon zingen zonder haar gezicht erbij te vertrekken. Dat fascineerde me als kind enorm zodat ik dit ook eindeloos heb geprobeerd. Later bleek dat het playback was. Ook was ik in die tijd gefascineerd door buitenlandse talen. Hele dagen verzon ik talen en zong ze dan heel hard, in de hoop dat de mensen buiten dachten dat ze bij Paalman een vreemd meisje in huis hadden. En wanneer mijn broers en ik elkaar pestten dan probeerden we met onze stem een zo hard en scherp mogelijk geluid te maken. Dit kwam allemaal later terug, nadat ik enkele jaren in verschillende bandjes had gezongen. In die tijd was alles mogelijk en alles wat we bedachten voerden we uit. Hierdoor voelde ik me vrij om met allerlei talen en klanken te werken.
Toen ik cello ging spelen en een accordeon kocht, ben ik ook vanuit die vrijheid muziek gaan maken. Ik wil de muziek en mijn stem zo oprecht mogelijk laten klinken en probeer deze ter plekke tot leven te laten komen. Ik hou ervan de intensiteit van mijn stem te onderzoeken en me erdoor te laten verrassen. Bij het componeren begin ik vaak met improvisaties op de cello of accordeon en daaruit ontstaat dan een lied. Ik schrijf dit ook vrijwel nooit op. Als iets goed is, onthoud ik de muziek en de talen. Ik geniet ervan wanneer alles samen komt. De klank van mijn stem, het instrument en de ruimte. Door de jaren heen bleek dat de muziek voor veel mensen verwantschap vertoont met Slavische, Mediterrane, Fassbinderachtige- of filmmuziek. Het boeit mij om muziek te maken die oorspronkelijk is, maar ook altijd al bestaan lijkt te hebben. Ook de nuances in mijn stem veranderen constant en dat is een ontdekkingsreis die voor mij de hoogste kwaliteit van werken betekent.
Laduraya
Na zes jaar als solo artieste te hebben gewerkt, ontmoette ik accordeonist Marcel van der Schot. Kort nadat we gingen samenwerken voegde zich daar ook trombonist en tubaspeler Patrick Votrian bij.
Marcel is een virtuoos met de knopjes en een superbegeleider. Patrick is altijd verrassend en de ritme-specialist. Samen vormen we een hechte eenheid, waarbij zij soms al op mijn ademhaling reageren. We werken het liefst acoustisch, omdat we dan ook veel bewegingsvrijheid hebben en de ruimte helemaal tot zijn recht kunnen laten komen. Per optreden bepalen we aan de hand van de ruimte en het publiek voor welk repetoire we kiezen, om dat soms ter plekke weer los te laten en een andere weg in te slaan. We worden steeds weer door elkaar en door de muziek verrast. Dit maakt ieder optreden spannend en anders.
verder >>
Marti Webb