nieuws | biografie | discografie | agenda | recensies | foto’s | links | projecten
   
   
  Publiciteit
 

 

Recensie Volkskrant, Wilma Paalman 'Mystic Voices' (feb 2009)
Gezien: 15 februari, Theater De Lieve Vrouw, Amersfoort.
Beoordeling: *****


De Music World Series (MWS) is in de tien jaar van haar bestaan uitgegroeid tot een belangrijk laboratorium voor onderzoek naar muzikale integratie tussen verschillende culturen. Soms blijft het bij een boeiende ontmoeting, soms ontstaan er combinaties die na afloop van het project een eigen leven gaan leiden. Bij ‘Mystic Voices’, de voorstelling die Wilma Paalman (zang, cello en accordeon) met muzikanten uit Iran, Spanje, de V.S. en Nederland voor de MWS ontwikkelde, is de magie al in het eerste stuk voelbaar. Laag voor laag wordt de spanning opgebouwd: vanuit zacht kloppende percussie ontvouwt zich traag en ingetogen een ragfijn muzikaal brokaat vol verrassende klankkleurcombinaties. Paalmans indringende zang krijgt onverwacht meerstemmige bijval; twinkelend getokkel op een Perzische tar (langhalsluit) doorklieft golvende klankdraden uit klarinet en trombone.
Het geheel ademt een vanzelfsprekendheid die des te verrassend is als je bedenkt dat vooraf slechts tweemaal kon worden gerepeteerd en dat flamencozangeres Curra Suárez pas halverwege de tournee is ingestapt, ter vervanging van de Marokkaanse soefizanger Ali Bahia El Idrissi. Van al die beperkingen is niets te merken. Integendeel, de composities lijken tot in detail uitgewerkt en ingestudeerd en als na twee sets van elk ruim een uur om een toegift wordt gevraagd, is er nog repertoire genoeg voorhanden om twee nieuwe stukken uit de hoed te toveren.
Hoewel je ongemerkt de halve wereld rond reist, van oriëntaalse devotie tot Fassbinderiaans retro-entertainment en van hoekige balkanritmes via stampvoetende flamenco tot soepele, caribische swing, staat het concept als een huis. Dat laatste is mede te danken aan het samengebrachte talent. Als Marcel Cuypers zijn klarinet laat jammeren – soms zelfs terwíjl hij gelijktijdig piano speelt – waan je je echt even op de Balkan.
door Ton Maas. Klik hier voor het artikel online op www.volkskrant.nl

 

Klik hier voor een recensie van het boek en de CD Verse Taal (2007)

 

Recensie op Cultuurpodium.nl over High Jump Women (nov 2006)
Voor het Global Village Festival in Amersfoort stelde Wilma een 'droomgelegenheidsformatie samen bestaande uit vrouwelijke muzikanten waar ze graag mee zou werken'. Deze formatie noemde ze High Jump Women.
Op cultuurpodium.nl verscheen een recensie: "Na een korte introductie spetterde het vooral muzikaal vuurwerk. De bandleden hadden er overduidelijk zin in en lieten dat tot grote vreugde van het massaal toegestroomde publiek ook blijken". Lees de recensie >>

 

In februari 2006 verschenen op de website Moors Magazine recensies van de cd's La Duraya, Lajadee en Ik Vertel Van Mijn Liefste Hoe Mooi Ze Is. Moors magazine is de dagelijkse elektronische krant van Holly Moors, die (bijna) elke dag verschijnt. Lees hieronder de recensies:

Recensie Moors Magazine - cd Lajadee (18 feb 2006)
"Ook vandaag staan we stil bij een meesterwerkje van Wilma Paalman - Lajadée is een dubbel-cd die ze opnam met haar band Laduraya". Lees de recensie >>

Recensie Moors Magazine - cd Ik Vertel Van Mijn Liefste Hoe Mooi Ze Is (17 feb 2006)
"Zoals gisteren beloofd vandaag weer aandacht voor Wilma Paalman. Paalman zingt op Ik vertel van mijn liefste, hoe mooi ze is onder meer de Mauthausenliederen van Kambanellis en Theodorakis, samen met het Paalman Cuypers Ensemble. Een bijzonder album". Lees de recensie >>

Recensie Moors Magazine - cd La Duraya (16 feb 2006)
"We zetten hier regelmatig muziek van over de hele wereld in de schijnwerpers, maar af en toe ontdekken we dat er ook in Nederland op de meest onverwachte plekken ongelofelijk mooie muziek gemaakt wordt. Zo hadden we nog nooit van Wilma Paalman gehoord, die prachtige meeslepende muziek van absolute wereldklasse blijkt te maken". Lees de recensie >>

Recensie in tijdschrift New Folk Sounds (nr 102 - dec 2005/jan 2006)
In het winternummer van het muziektijdschrift New Folk Sounds (nr 102 dec 2005/jan 2006) staat een hele mooie recensie van de CD Lajadée van Laduraya. "...Wilma Paalman is een buitengewone zangeres en Laduraya zorgt voor uitstekende inkleding en begeleiding." Lees de recensie >>

Recensie in de Haagsche Courant (7 mei 2005)
In de Haagsche Courant is de nieuwe CD van Paalman Cuypers Ensemble gerecenseerd, "Ik vertel van mijn liefste, hoe mooi ze is". Lees de recensie >>

Recensie in de Duitse krant Die Welt (25 februari 2003)
De columnist Helmut Hetzel heeft in zijn column in de duitse krant Die Welt aandacht besteed aan mijn muziek. Lees de recensie >>

Parktheater 2001, Alphen a/d Rijn (Rijne Gouwe)
Daar is Wilma Paalman met haar muzikanten op trombone en accordeon al volop bezig: als een spin legt ze het web van ragfijne melodieën rond haar publiek.

Festival Nieuwe Muziek Zeeland
Wilma Paalman benadert de muziek vanuit een poëtische houding.
Haar optreden wordt gekenmerkt door een Fassbinder gelijkende spanning, een onomfloerste directheid en een meeslepende charme. Het trio roept een sfeer op van verre toendra’s en steppen.

Sfeer van weemoed en verlangen in Amersfoortse Aegtenkapel (Amersfoortsche Courant)
Eigenlijk had het gisteravond moeten gieten. De bladerloze platanen hadden kaal tegen het glas–in-lood van de Amersfoortse St. Aegtenkapel moeten slaan, en binnen, rondom het knappend haardvuur, had het huisgestookte middel van hand tot hand moeten gaan.
Toen Wilma Paalman achter haar cello plaatsnam en Patrick Votrian vervolgens de trombone ter hand nam, gonsde de zaal met een getoonzet repeterend ritme in lage tonen, die alle vezels in het lichaam raakten.
Het concert tekende de mate waarin het trio op elkaar ingespeeld is.
De muziek schoot heen en weer tussen Slavische dansritmes en een doodgewone Jordaandeun. Het was illustratief voor de muziektaal van Paalman of die nou doet denken aan de Balkan, de Slavische landen, of de muziek van Kurt Weil of Berthold Brecht. naar boven

Herdenking 4 mei (Haagsche Courant)
De prachtige melancholieke stem van Wilma Paalman werd door klezmerachtige accordeon en celloklanken begeleid. In een zelfverzonnen taal die het midden houdt tussen Pools, Italiaans, Russisch en Portugees, zong zij over dingen die niemand verstond maar die iedereen begreep. Minstens zo mooi als de vogels die op de vierde mei altijd zo prachtig zingen op de Waalsdorper vlakte. naar boven

Eigenzinnige klankschilderijen (Haagsche Courant)
Geef haar een cello of een accordeon, dan maakt haar stem een ‘klankschilderij.’ In de buitenlucht, theaters, cafés, China radio of tv.
Het maakt niet uit waar, Wilma Zingt en speelt haar verhalen toch wel.
En die trekken op een of andere manier altijd de aandacht..
Midden op het Lange Voorhout pakt ze haar cello en begint haar stem te begeleiden. Zodra ze ophoudt met spelen komen geïnteresseerde voorbijgangers vragen wat ze nou precies zingt.
De indringende, soms vrolijke muziek hoeft niet altijd te worden uitgelegd. “Muziek heeft zijn eigen taal, het is universeel. En waarom ik zing en speel op deze manier, omdat ik ervan hou.”
Haar vaste begeleiders Marcel van er Schot en Patrick Votrian volgen haar wel maar dagen Wilma ook uit met hun eigen interpretaties.
Zelf vindt Wilma de technische beheersing niet het belangrijkst.“Wat voor mij het belangrijkste is, is dat mijn gevoel en wat ik verbeeld oprecht klinkt.”
naar boven

Recensies van de CD "Wilma Paalman - La Duraya"

Joost van den Bremen:
Wilma Paalman is een zangeres met een groot muzikaal vermogen.
Ze heeft een cd gemaakt waar je niet zomaar omheen kunt. naar boven

Gerard van den IJssel:
Met de heren Marcel van der Schot, Patrick Votrian en Marcel Cuypers is Wilma Paalman de studio ingedoken om een aantal van de mooiste geluidsdecors (echte liedjes zijn het niet) op te nemen.
La Duraya zal voor de gewone popliefhebber een moeilijk te slikken pil zijn.
Toch zal bijna niemand om de onvoorstelbaar mooie stem van Paalman heen kunnen.
naar boven

De Fret:
Wilma Paalman is een kundig musicus. De zingende zaag in ‘Ich weiss’ is heel stemmig en knap gevonden. Verder beschikt ze over een mooi stemgeluid waarmee ze veel sfeer kan oproepen. naar boven

 


klik!