|
Recensie Volkskrant, Wilma Paalman 'Mystic
Voices' (feb 2009)
Gezien: 15 februari, Theater De Lieve Vrouw, Amersfoort.
Beoordeling: *****
De Music World Series (MWS) is in de tien jaar van haar bestaan uitgegroeid
tot een belangrijk laboratorium voor onderzoek naar muzikale integratie
tussen verschillende culturen. Soms blijft het bij een boeiende ontmoeting,
soms ontstaan er combinaties die na afloop van het project een eigen leven
gaan leiden. Bij ‘Mystic Voices’, de voorstelling die Wilma
Paalman (zang, cello en accordeon) met muzikanten uit Iran, Spanje, de
V.S. en Nederland voor de MWS ontwikkelde, is de magie al in het eerste
stuk voelbaar. Laag voor laag wordt de spanning opgebouwd: vanuit zacht
kloppende percussie ontvouwt zich traag en ingetogen een ragfijn muzikaal
brokaat vol verrassende klankkleurcombinaties. Paalmans indringende zang
krijgt onverwacht meerstemmige bijval; twinkelend getokkel op een Perzische
tar (langhalsluit) doorklieft golvende klankdraden uit klarinet en trombone.
Het geheel ademt een vanzelfsprekendheid die des te verrassend is als
je bedenkt dat vooraf slechts tweemaal kon worden gerepeteerd en dat flamencozangeres
Curra Suárez pas halverwege de tournee is ingestapt, ter vervanging
van de Marokkaanse soefizanger Ali Bahia El Idrissi. Van al die beperkingen
is niets te merken. Integendeel, de composities lijken tot in detail uitgewerkt
en ingestudeerd en als na twee sets van elk ruim een uur om een toegift
wordt gevraagd, is er nog repertoire genoeg voorhanden om twee nieuwe
stukken uit de hoed te toveren.
Hoewel je ongemerkt de halve wereld rond reist, van oriëntaalse devotie
tot Fassbinderiaans retro-entertainment en van hoekige balkanritmes via
stampvoetende flamenco tot soepele, caribische swing, staat het concept
als een huis. Dat laatste is mede te danken aan het samengebrachte talent.
Als Marcel Cuypers zijn klarinet laat jammeren – soms zelfs terwíjl
hij gelijktijdig piano speelt – waan je je echt even op de Balkan.
door Ton Maas. Klik
hier voor het artikel online op www.volkskrant.nl
Klik
hier voor een recensie van het boek en de CD Verse
Taal (2007)
Recensie op Cultuurpodium.nl over High Jump
Women (nov 2006)
Voor het Global Village Festival in Amersfoort stelde Wilma een
'droomgelegenheidsformatie samen bestaande uit vrouwelijke muzikanten
waar ze graag mee zou werken'. Deze formatie noemde ze High Jump Women.
Op cultuurpodium.nl verscheen een recensie: "Na een korte introductie
spetterde het vooral muzikaal vuurwerk. De bandleden hadden er overduidelijk
zin in en lieten dat tot grote vreugde van het massaal toegestroomde publiek
ook blijken". Lees
de recensie >>
In februari 2006 verschenen op de website Moors
Magazine recensies van de cd's La
Duraya, Lajadee en Ik
Vertel Van Mijn Liefste Hoe Mooi Ze Is. Moors
magazine is de dagelijkse elektronische krant van Holly Moors,
die (bijna) elke dag verschijnt. Lees hieronder de recensies:
Recensie Moors Magazine - cd Lajadee
(18 feb 2006)
"Ook vandaag staan we stil bij een meesterwerkje van Wilma
Paalman - Lajadée is een dubbel-cd die ze opnam met haar band Laduraya".
Lees
de recensie >>
Recensie Moors Magazine - cd Ik Vertel Van
Mijn Liefste Hoe Mooi Ze Is (17 feb 2006)
"Zoals gisteren beloofd vandaag weer aandacht voor Wilma Paalman.
Paalman zingt op Ik vertel van mijn liefste, hoe mooi ze is onder meer
de Mauthausenliederen van Kambanellis en Theodorakis, samen met het Paalman
Cuypers Ensemble. Een bijzonder album". Lees
de recensie >>
Recensie Moors Magazine - cd La Duraya
(16 feb 2006)
"We zetten hier regelmatig muziek van over de hele wereld in de schijnwerpers,
maar af en toe ontdekken we dat er ook in Nederland op de meest onverwachte
plekken ongelofelijk mooie muziek gemaakt wordt. Zo hadden we nog nooit
van Wilma Paalman gehoord, die prachtige meeslepende muziek van absolute
wereldklasse blijkt te maken". Lees
de recensie >>
Recensie in tijdschrift New Folk Sounds
(nr 102 - dec 2005/jan 2006)
In het winternummer van het muziektijdschrift New Folk Sounds (nr 102
dec 2005/jan 2006) staat een hele mooie recensie van de CD Lajadée
van Laduraya. "...Wilma Paalman is een buitengewone zangeres en Laduraya
zorgt voor uitstekende inkleding en begeleiding." Lees
de recensie >>
Recensie in de Haagsche Courant (7
mei 2005)
In de Haagsche Courant is de nieuwe CD van Paalman Cuypers Ensemble gerecenseerd,
"Ik vertel van mijn liefste, hoe mooi ze is". Lees
de recensie >>
Recensie in de Duitse krant Die Welt
(25 februari 2003)
De columnist Helmut Hetzel heeft in zijn column in de duitse krant Die
Welt aandacht besteed aan mijn muziek. Lees
de recensie >>
Parktheater 2001, Alphen a/d Rijn (Rijne
Gouwe)
Daar is Wilma Paalman met haar muzikanten op trombone en accordeon al
volop bezig: als een spin legt ze het web van ragfijne melodieën
rond haar publiek.
Festival Nieuwe Muziek Zeeland
Wilma Paalman benadert de muziek vanuit een poëtische houding.
Haar optreden wordt gekenmerkt door een Fassbinder gelijkende spanning,
een onomfloerste directheid en een meeslepende charme. Het trio roept
een sfeer op van verre toendras en steppen.
Sfeer van weemoed en verlangen in Amersfoortse
Aegtenkapel (Amersfoortsche Courant)
Eigenlijk had het gisteravond moeten gieten. De bladerloze platanen hadden
kaal tegen het glasin-lood van de Amersfoortse St. Aegtenkapel moeten
slaan, en binnen, rondom het knappend haardvuur, had het huisgestookte
middel van hand tot hand moeten gaan.
Toen Wilma Paalman achter haar cello plaatsnam en Patrick Votrian vervolgens
de trombone ter hand nam, gonsde de zaal met een getoonzet repeterend
ritme in lage tonen, die alle vezels in het lichaam raakten.
Het concert tekende de mate waarin het trio op elkaar ingespeeld is.
De muziek schoot heen en weer tussen Slavische dansritmes en een doodgewone
Jordaandeun. Het was illustratief voor de muziektaal van Paalman of die
nou doet denken aan de Balkan, de Slavische landen, of de muziek van Kurt
Weil of Berthold Brecht. naar boven
Herdenking 4 mei (Haagsche
Courant)
De prachtige melancholieke stem van Wilma Paalman werd door klezmerachtige
accordeon en celloklanken begeleid. In een zelfverzonnen taal die het
midden houdt tussen Pools, Italiaans, Russisch en Portugees, zong zij
over dingen die niemand verstond maar die iedereen begreep. Minstens zo
mooi als de vogels die op de vierde mei altijd zo prachtig zingen op de
Waalsdorper vlakte. naar boven
Eigenzinnige klankschilderijen
(Haagsche Courant)
Geef haar een cello of een accordeon, dan maakt haar stem een klankschilderij.
In de buitenlucht, theaters, cafés, China radio of tv.
Het maakt niet uit waar, Wilma Zingt en speelt haar verhalen toch wel.
En die trekken op een of andere manier altijd de aandacht..
Midden op het Lange Voorhout pakt ze haar cello en begint haar stem te
begeleiden. Zodra ze ophoudt met spelen komen geïnteresseerde voorbijgangers
vragen wat ze nou precies zingt.
De indringende, soms vrolijke muziek hoeft niet altijd te worden uitgelegd.
Muziek heeft zijn eigen taal, het
is universeel. En waarom ik zing en speel op deze manier, omdat ik ervan
hou.
Haar vaste begeleiders Marcel van er Schot en Patrick Votrian volgen haar
wel maar dagen Wilma ook uit met hun eigen interpretaties.
Zelf vindt Wilma de technische beheersing niet het belangrijkst.Wat
voor mij het belangrijkste is, is dat mijn gevoel en wat ik verbeeld oprecht
klinkt.
naar boven
Recensies van de CD "Wilma Paalman
- La Duraya"
Joost van den Bremen:
Wilma Paalman is een zangeres met een groot muzikaal vermogen.
Ze heeft een cd gemaakt waar je niet zomaar omheen kunt. naar
boven
Gerard van den IJssel:
Met de heren Marcel van der Schot, Patrick Votrian
en Marcel Cuypers is Wilma Paalman de studio ingedoken om een aantal van
de mooiste geluidsdecors (echte liedjes zijn het niet) op te nemen.
La Duraya zal voor de gewone popliefhebber een moeilijk te slikken pil
zijn.
Toch zal bijna niemand om de onvoorstelbaar mooie stem van Paalman heen
kunnen. naar boven
De Fret:
Wilma Paalman is een kundig musicus. De zingende zaag in Ich weiss
is heel stemmig en knap gevonden. Verder beschikt ze over een mooi stemgeluid
waarmee ze veel sfeer kan oproepen. naar
boven
|